Home » Bez kategorii » Morskie Oko – największe jezioro w Tatrach

Morskie Oko – największe jezioro w Tatrach

MORSKIE OKO- NAJWIĘKSZE JEZIORO W TATRACH

Morskie Oko jest największym jeziorem w Tatrach. Znajduje się w Dolinie Rybiego Potoku u podnóża Mięguszowieckich Szczytów na wysokości 1395 m n.p.m.

Morskie Oko - widok na taflę jeziora w tle góry

Fot. Adam Brzoza

CHARAKTERYSTYKA

Nazwa „Morskie Oko” jest tłumaczeniem z j. niemieckiego. Poprzednią, używaną przez górali nazwą, jest Biały Staw. Zapisana została ona w 1650 roku. Natomiast „morskimi okami” (Meeraugen) nazywali tatrzańskie jeziora niemieccy osadnicy ze Spiszu.
Pierwsze zapisy o Morskim Oku pochodzą z 1575 r. W 1637 r. król Władysław IV prawo użytkowania pastwisk przy Morskim Oku Władysławowi Nowobilskiemu. Własnością prywatną Morskie Oko stało się w 1824, gdy dobra zakopiańskie wraz z Doliną Rybiego Potoku zakupił od władz austriackich Emanuel Homolacs, a po nim Władysław Zamoyski. Od 1933 r. jezioro jest na własność państwa polskiego.

Morskie Oko jest jeziorem pochodzenia polodowcowego o charakterze karowo- morenowym. Ma ono powierzchnię 34,93 ha , długość 862 m, szerokość 568 m, a w najgłębszym miejscu osiąga 50,8. Dno jeziora pokryte jest przy brzegach głazami, niżej żwirem i piaskiem , a poniżej około 40 metrów warstwą ciemnego mułu wraz ze szczątkami roślin i zwierząt, o miąższości do kilkudziesięciu centymetrów.

Widok Morskiego Oka z boku, z lewej strony jezioro po prawej kamienie i roślinność a naprzeciw masyw górski

Fot. Adam Brzoza

PRZYRODA

Nad błękitna taflą rosną okazale górskie sosny- limby, które można zobaczyć, wędrując ścieżką wokół jeziora. Morskie Oko jest jednym z nielicznych jezior tatrzańskich, w którym występują w naturalny sposób pstrągi. Nad brzegami rośnie wiele unikatowych w Polsce gatunków roślin: podejźrzon rutolistny, wełnianeczka alpejska, turzyca Lachenala, tojad kosmaty, turzyca skąpokwiatowa, bylica skalna,jastrzębiec włosisty, gnidosz Hacqueta, zimoziół północny, świetlik bezostny.

Widok z polany w tle ośnieżone góry

Fot. Adam Brzoza

Panorama górska - widok pięknych gór pokrytych zieloną trawą

Fot. Adam Brzoza

OTOCZENIE

Na morenie zamykającej jezioro od północy stoi schronisko PTTK. To prawie stuletnie schronisko należy do najładniejszych i najbardziej komfortowych schronisk w Tatrach. Położone jest na wysokości 1405 m n.p.m. W środku można zjeść ciepły posiłek ( a także przenocować). Z tarasu roztacza się malownicza panorama gór i jeziora. Po lewej widać najwyższy wierzchołek Polski- Rysy (2499 m n.p.m.), na wprost Mięguszowieckie Szczyty z Mięguszowieckim Wielkim (2438 m n.p.m.), a nieco w prawo charakterystyczny strzelisty Mnich.

Widok kamienistej ścieżki, po bokach nielicznie drzewka i trawa.

Fot. Adam Brzoza

OBECNOŚĆ W KULTURZE

Z tym urokliwym jeziorem związanych jest dużo góralskich legend i podań. Jedno z nich opowiada o podziemnym połączeniu Morskiego Oka z Adriatykiem, czego miały być wydobyte tu rzekomo belki oraz szkatułka ze skarbami z zatopionego na morzu statku, obecność dziwnych gatunków ryb, a nawet morskich stworów porywających owce.
To nadzwyczajne jezioro stało się inspiracją dla wielu znanych polskich pisarzy i znalazło zaszczytne miejsce w literaturze tatrzańskiej. Pisali o nim m.in. Adam Asnyk, Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Stanisław Wyspiański, Maria Pawlikowska- Jasnorzewska, Władysław Tarnowski.

„Ponad płaszczami borów, ściśnięte zaporą
Ścian olbrzymich, co w koło ze sobą się zwarły,
Ciemne wody rozlewa posępne jezioro,
Odzwierciedlając w łonie głazów świat zamarły.

Stoczone z szczytów bryły, mchu pokryte korą,
Po brzegach rumowisko swoje rozpostarły;
Na nim pogięte, krzywe kosodrzewu karły
Gdzieniegdzie nagą pustkę w wianki swe ubiorą.(…)”

Adam Asnyk

Comments are closed.